Çiftçi Sendikaları Konfederasyonu tarafından "10 Soruda GDO" başlıklı broşür yayınlandı.

ÖNSÖZ
Bilindiği üzere tohum, bitkisel üretimin ve gıda zincirinin ilk halkasıdır. Tarım tohumun bulunmasıyla başlamıştır. Tohum olmazsa tarım ve gıda olmaz. Toprağa gübre (organik-kimyasal) saçmazsanız, bitkiye veya böceğe ilaç atmazsanız az da olsa bir miktar ürün alabilirsiniz. Ama toprağa tohum saçmazsanız ürün elde edemezsiniz. Bu nedenle üretici köylüler ve tüketiciler için tohum yaşamla eş anlamdadır.

Şirketlerin en büyük hayali de çiftçiyi/köylüyü kendilerine bağımlı kılmak için tohumu ele geçirmektir. Çünkü tarımsal üretimi kendi denetimleri altına almak isteyen şirketler bilirler ki, eğer çiftçinin tohumu varsa dışarıdan hiçbir girdi almadan bile üretim yapabilir. Çekici gücü kendi hayvanlarıyla sağlayabilir, gübreyi hayvanlarından ve bitkilerinden elde edebilir, zararlılarla kendi yöntem ve deneyimleriyle baş edebilir. Evet, bu nedenle, şu konu çok önemlidir: Şirketlerin tarım ve gıdada egemenlik kurmaları için tohumu ele geçirmeleri şarttır.

Ağlanacak halimize gülüyoruz. 2010 yılı başlarında hala kerpiç evlerde yaşıyor insanlarımız. 6 büyüklüğünde bir deprem bile felakete dönüşüyor ülkemizde. Bir deprem ülkesi olan ülkemizde, insanlar için yaşanabilecek konutlar üretemezken, nükleer santral kararlarına tanık oluyoruz.

Barajlar Dersim'in doğasına yönelik en büyük tehditlerdir. Bu tehditler bunca zararlarına rağmen inşa edilirse Munzur Vadisi ekolojik yönden büyük bir felakete uğrayacaktır. 

Ege Çevre ve Kültür Platformu, 28 Şubat'ta İzmir'de 'Madenciliğin Yaşam Alanlarına Etkileri' oturumu düzenliyor. Toplantıya madencilikten canları yanmış, yaşamsal itirazları olan insanlar ve bu alanda çalışmalar yapan ekoloji hareketlerinin temsilcileri katılacak.

Bergama köylü hareketi ile başlayan ve “siyanür liçi” yöntemiyle işletilen altın madenlerine karşı yürütülen mücadelelerin, ülkemizdeki ekoloji hareketlerinde önemli bir yeri var. Yaşananlar, Türkiye’nin 20 yıllık siyasi iktidarlarının ekoloji politikalarının değerlendirilmesi konusunda da önemli ipuçları verir. Canlı yaşamının korunmasına öncelik verildi mi, ekolojik taşıma kapasitesi ve toplumsal yarar dikkate alındı mı? Yoksa, yalnızca madenci şirketlerin çıkarı mı göz önüne alındı, kalkınma masalıyla yıkıma giden yolda ısrar mı edildi? 
Altın madeni üzerine yapılan tartışmaların ana ekseni, yaratacağı çevresel riskler oldu ve konu mahkemelere taşındı. 1982 Anayasası’nın yüz akı “sağlıklı çevrede yaşama hakkı”nı düzenleyen 56. maddesi de yaşam savunucularının işini kolaylaştırdı. Ovacık ile başlayan süreçte önemli hukuksal kazanımlar elde edildi. Bunun üzerine yerin altındaki madenlerden büyük kazançlar elde etmeyi hedefleyen küresel şirketler, “bu yasalarla Türkiye’de madencilik yapılmaz, yabancı sermaye gelmez” itirazlarını yükseltti. Ardından, gündeme gelen yasa değişikliği çok tartışıldı, yaşam savunucuları, “bu yasa değişiklikleri yaşamı korumaz, yeraltı kaynaklarının talanına yol açar” diye haykırdı ama dinleyen olmadı. Maden Yasası ile birlikte toplam 11 yasada önemli değişiklikler yapan “5177 Sayılı, Maden Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına İlişkin Kanun”, 2004’ün 5 Haziran’ında yani Dünya Çevre Günü’nde yürürlüğe girdi. Değişiklikle orman alanları, milli parklar, su havzaları, sit alanları dahil olmak üzere bütün hassas alanlar madenciliğe açıldı, çevresel etki değerlendirme (ÇED) ve gayrisıhhi müessese izin süreçleri de Bakanlar Kurulu’nun çıkartacağı yönetmeliğe bağlandı. Tartışmalar, yasanın çıkmasından sonra da sürdü, aslında yasanın kimin yararına olacağı, ta baştan belliydi. Newmont’un yöneticilerinden Gordon Nixon, “Maden Yasası’nın Ankara’daki Newmont yetkilileri ile eşgüdüm içerisinde hazırlandığını” söylemişti. Eldorado Gold Şirketi temsilcilerinin kaygılarını, Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, “Maden Kanunu Meclis’te, yabancı yatırımın önünü açan yasa da çıkarıldı sorunlarınız çözülecek” sözleriyle gidermeye çalışmıştı. 

‘İnsanlık doğanın özbilince kavuşabilmedir.’ Elisee Reclus

En derin ve otantik manada sosyal ekoloji; yeryüzündeki uyanışın kendi üstünde yansıması, tarihin üstündeki örtüyü kaldırması, utanılması halini sorgulaması ve geleceği tefekkür etmesidir.

Felsefik yansımanın devamı bu uyanışın bir görünüşüdür. Felsefik yaklaşım olarak sosyal ekoloji, sosyoloji ve ekoloji arasındaki ontolojik, epistemolojik, etik ve politik boyutların pratik ve tinsel yönlerinin bu ilişkideki yansımalarını soruşturur. Bu arayışların bize vereceği şey, biz ki gerçek insan olma yolunda ve doğal tarih arasındaki oluşumumuzla karşılaşılan meydan okumalar ve fırsatlar arasında seçim yapabilmemizde rehberdir. Bununla birlikte, bu süreç bütünsellik ve diyalektik bir analiz geliştirir, ve en iyi şekilde eko-toplulukçuluk (eko-kommunitaranizm) olarak tanımlanan bir sosyal uygulamadır (pratiktir).    

     Toz bulutu denildi. Birleşim aşamaları enerji topluluğu sinerjisi gerçekleşerek parçalara ayrıldı. “Big bang” denildi. Ama sonunda somut bir gezegen olan dünyamız döndü dolaştı ve bu günlere geldi.. Her şeyin başlangıcının olması ne güzel bir kavramdır ki sebep –sonuç ilişkisi anlamında huzura erdiğimiz düşünce kalabalığında soyut anlamda kurtulalım.

     Bir rivayete göre Dünya sadece kendi yapısında devam etseymiş yakışıklılığı bozulmazmış… Hep genç yıpranmamış kalacakmış…=)Evet, tabi ki de katılmamak söz konusu bile olamaz..

  Ve TANRI İNSANI YARATTI…  İnsan Dünya ya:

    “Ee bir şeylerin değişmesine izin veriyorsan katlanacaksın. Biz sadece senin imajını değiştirmeye geldik. Lütfen üzerinde yaşamamıza izin ver. Seni yalnız bırakmak istemiyoruz. Biz tanrının yaratığı diğer canlılar gibi sabit özellik teşkil etmiyoruz. Üzerinde hayat sürmemize izin ver. ”

Dr. Umur Gürsoy

Sevgili Prof. Dr. İbrahim Ortaş, 17 Nisan 1940’da kurulurken köy enstitülerinin amacını: “Üretim içinde eğitim” ve “Hep beraber ülkeyi kalkındırmak için üretmek ve hayata birlikte bakmak” olarak belirtiyor. Buradaki ülkeyi kalkındırmak amacı, günümüzde sürdürülebilir kalkınma ve giderek sürdürülebilir yaşam amaç ve kavramına evrilmiştir. Bu nedenle her türlü eğitim ve yaşamın mimarları olması amaçlanan üniversite mezunlarının sürdürülebilir bir yaşamı başarmak için eğitilmeleri gerekir.  

Yönetimsel olarak köy enstitülerinin tırnağı bile olamayacak olsa bile, yerel ölçekli kendi kararlarını kendisi alabilen, neredeyse devlet içinde devlettir üniversite. Üniversitede pek çok meslek ve bilim alanında üst düzeyde uzmanlık ve danışmanlık verecek bilgili kadrolar, gönüllü hizmetlerde çalışabilecek öğrenci ve personel gücü ve en önemlisi bol su ve güneş kaynakları vardır. Yani yağ, şeker ve un vardır. O halde kurgusunda ve amaçlarından birisi olarak “üretim içinde meslek eğitimi” veren ve “Köy enstitüleri bugün tekrar açılsaydı nasıl olmaları gerekirdi?” sorusuna yanıt olarak, artık adı yeni bir tasarımla kurgulanacak her ‘Yeşil Üniversite’nin her ilinde en az bir adet yüksek okul ya da araştırma merkezi statüsünde kurulacak ‘Yeşil Kent Enstitüsü’ olarak koyduğum denemeyi tartışmaya açalım:

Çevreci makaleler

• Environmental History on the Internet
• Environmental Movement Timeline
• Environmental Politics
• Environmental Philosophy
• The Environmentalists’ Narrative
• Philosophy of Nature
• The Writings of John Muir
• Interview with authors of the controversial essay "The Death of Environmentalism"
• History of the Environmental Movement
• Environmental History
• European Society for Environmental History
• The Evolution of the Conservation Movement (1850-1920)
• Nature Transformed: The Environment in American History
• Forest History
• The Ecology of Environmentalism
• Religion and Ecology
• Religion and Environment
• From Ecology To Environmentalism